| تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بـی زبـان شد | تـو بـه ره خـرام کردی، همه چـشمها روان شد |
| تـو درون جـان و گـویی کـه دگـر کـه اسـت یـا رب؟ | دگری چگونه گنجـد بـه تـنی که جـان گران شد |
| به رهی که دی گذشتی همه کس به نرخ سرمه | بــخــریـد خــاک پــایـت دل و دیـده رایـگـان شـد |
| چـــه کــشــش دراز داری ســر زلــف نــاتـــوان را؟ | که بـدان کمند دلکش دل عالمی بـه جـان شـد |
| چـو مـراسـت نـیم جـانی بـه وفـات، کـاین مـحـقـر | دهـم از بــرای یـاری کـه بــه از هـزار جـان شـد |
| رخ تــو بــس اسـت سـودم بــه فـدای تــار مـویـت | دل و جان و عقل و هوشم که ز دولت زیان شد |
| ز غـمت چـنین که مردم، چـه کـنم، گرم بـخـواهی | که عـزیز در دل کس بـه سـتـم نمی تـوان شـد |
| صـفـت کـمـال حـسـنـت چـو مـنی چـگـونه گـوید؟ | که هزار همچـو خـسـرو ز رخ تـو بـی زبـان شـد |