ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



حکایت

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 09:38 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, فخرالدین عراقی
بــود مـردی هـمـیـشــه در گـلـخــنگـلـخـنـش بـود سـال و مـه گـلـشـن
گــرد حــمــام نـفــس مــی گــردیـدگــلـخــن جــســم را هـمـی تــابــیـد
زان مــقــامــش مــلــال پــیـدا شــدبــه تــفـرج بــه ســوی صـحــرا شــد
یــک دم از گــلــخــن بــدن بــپــریــدگـــرد صـــحـــرای روح مــی گــردیــد
دیــــد آب روان و ســــبــــزه و گــــلمـرده در پــای حــسـن گـل، بــلـبــل
گـــرد آن مـــرغـــزار مـــی گـــردیــدبـــاز دانـــســـت پـــاک را ز پـــلـــیــد
گفت بـا خـویشـتـن که: این گلشـنهـسـت بـسـیار خـوشـتـر از گـلـخـن
نـاگــهـان دلــبــری فــرشــتــه لـقــاانـــدر آن مــــرغــــزار شــــد پــــیـــدا
مــرکــب حـــســـن را ســوار شــدهصــد چــو یــوســف رکــابـــدار شــده
از رخ خــــوب و عــــارض پــــر نــــوررشــک صــد آفـتــاب و مـنـظــر حــور
صــد دل شــاهــد شــکــر گــفــتــاربــــــرده از ره بــــــه طــــــره طـــــرار
صــد ســتــاره مـهـش عــرق کــردهآفــــــتــــــابــــــی ز نـــــو بــــــرآورده
صـد هـزاران دلـی بـه غـم خـسـتـهبـــرده، در دام زلــف هــا بـــســـتـــه
چـشم مسـتـش چـو ابـروی دلکشخـوب بـا خـوب دیده خـوش بـا خوش
قـــطـــره ژالـــه بـــر گـــل خـــنــداننـســبــتــی دان بــدان لــب و دنـدان
تـن و جـانـش چـنـان مـطـهـر و پـاککه تـو گفـتـی نداشـت بـهره ز خـاک
عـزم نـخــجــیـرگـاه کـرده و مـسـتتـیرش انـدر کـمـان، کـمـان در دسـت
راسـت گـویی مگـر بـه غـمـزه خـودعــاشــقــان را بــه تــیـر خــواهــد زد
گــلــخــنــی بـــی نــوا و نــامــوزوناز بــــن گـــلـــخـــن آمـــده بـــیـــرون
عــارضـــی آن چـــنــان مــنــور دیــدشــاهــزاده چــو ســوی او نــگــریــد
زورش از پــا بــرفـت و دل از دســتشـد درو، از شـراب حــیـرت، مـسـت
خون ز سودای دل ز چشمان ریختبس به غربال چشم خون می بیخت
جــامــه گــلــخــنــی ز تــن بــدریــددر پــی آن پـــســر هــمــی گــردیــد
شــاهــزاده چــو ســوی او نــگــریـدبـوی عـشـقـش ز خـون دل بـشـنـید
از تـــعــجـــب بـــه حــال او نــگــرانبـــادپـــا را فـــروگـــذاشـــت عـــنــان
سـوی نخـجـیر گاه شـد بـه شـتـابگـلـخـنـی اوفـتــاده مـسـت و خــراب
نـاوک فــرقــتــش جــگـر خــســتــهوز مــلــاقــات امـیـد بــگــســســتــه
دل بــــداده ز دســـت و شـــوریـــدهاز تـــن و جـــان امـــیـــد بـــبـــریـــده
بــا دلـی خــســتــه و درونـی ریـشغـرقه در خـون ز اشـک دیده خـویش
روز دیــگــر، چـــو شـــاه وا گــردیــدگــلــخــنــی را هــنــوز در خــون دیـد
مـسـت مـسـت انـدرو نگـاهی کـردگـلـخــنـی دوسـت دیـد و آهـی کـرد
آن نــگــاریــن ره حـــرم بـــرداشــتگـلـخـنـی را بـدان صـفـت بـگـذاشـت
وامــقــی گــشــتــه در پـــی عــذراگـــاه در شـــهــر و گــاه در صـــحـــرا
گــاه ســودای آن پـــری پـــخــتـــیگـاه بــا خـویـشـتـن هـمـی گـفـتـی:
چــه خــیـال اسـت؟ پــادشـاهـی رابـــه گـــدایـــی کـــجـــا بـــود پـــروا؟
گـر بــپــرسـد کـسـی ز مـن حــالـممـن چـه گـویـم کـه از کـه مـیـنـالـم؟
نـیـســت یـارای گـفــتــنـم بــا کـسکـه دلم را بـه وصـل کـیسـت هوس؟
مــنــزلــم دور و بـــس گـــرانــبـــارمچــون کـنـم؟ چـیـسـت چــاره کـارم؟
جــگـرش سـوخــتــه، دلـش بــریـانسال و مه خستـه، روز و شب گریان
بـاطـنش مسـت و ظاهرش هشـیاردر پــی یــار و بـــی خــبـــر ز اغــیــار
گـر بــه شــهـر آمـدی، بــه هـر ایـامنــزدی جـــز بـــه کــوی دلــبـــر گــام
پـــیــش هــیــچ آفـــریــده نــدریــدهپــــــرده راز آن پـــــســـــنـــــدیـــــده
بــا نـم چـشـم و اشـک چـون بـارانراز یـــاران نـــهـــفـــتـــه ز اغـــیــاران
بـا سـگ کـوی دوسـت همـدم شـدبـه چـنـین فـرصـتـی چـه خـرم شـد؟
کرده در چشم جان، بـه بـوی حبیبخــاک پــای ســگـان کـوی حــبــیـب
مــدتــی بــا دل ز غــم بــه دو نــیـمبـــود در کـــوی آن نــگـــار مـــقـــیــم
تــا غـلـامـی بــرو شـبــیـخــون کـردزان مـقــامــش بــه زور بــیـرون کــرد
بـی دل و جـان هـمـی دویـد بــسـرتـــا بـــه جـــای ســـگــان آن دلــبـــر
چــون دو هــفــتــه بـــرآمــد از ایــامآن نـگــاریـن، دو هـفــتــه مـاه تــمـام
صــفــت نـخــجــیـر را مــطــول کــردعـــزم نـــخـــجـــیـــر گـــاه اول کـــرد
عــاشــق مــســتــمــنــد بــیـچــارهبـــــــود در کــــــوه و دشـــــــت آواره
دیــده پـــر خــون، دمــاغ پــر ســوداجـــان ز آشــوب عــشــق در غــوغــا
غـم هـجــران تــنـش چــو مـو کـردهدر مــــیــــان وحــــوش خــــو کــــرده
در بـــیــابـــان عــشــق ســرگــردانهـمـچـو مـجـنـون مـشـوش و عـریان
گـشــتــه فـارغ ز گـلـخــن و حــمـامآشـــنــایــی گــرفــتـــه بـــا دد و دام
نــاکـــهــان دل فـــگـــار شـــد آگــاهکـه بــه نـخـجــیـر خـواهـد آمـد شـاه
آهـویـی دیـد کـشـتـه، بــخـروشـیـدپــوســت بــرکـنـد ازو و در پــوشــیـد
پــوســت در ســر کــشــیـد آهــووارتـــا بـــه تـــیــرش مــگــر زنــد دلــدار
شــاهــزاده، چـــو در رســیــد از راهکـــرد گـــرد شــــکــــارگـــاه نـــگـــاه
صــورتــی دیــد هــمــچــو آهــویــیغـــافـــل از عـــادت تـــگ و پـــویـــی
گفت: غافل نشسـتـه است این ددانـــــدر آورد تــــــیـــــر و بــــــر وی زد
گـلـخــنـی زخــم تــیـر در دل خــوردجـــان و تـــن نــیــز در ســـردل کــرد
بــیـخـود آن پــوسـت دور کـرد ز تــنگـفـت: دسـتــت درسـت بــاد، بــزن!
تـــیــر کــز شــســت دلــبـــران آیــدهــدفـــش جـــان عـــاشـــقــان آیــد
چــشـمـه خـون روانـش از دل ریـشرقـص می کرد از طـرب، بـی خـویش
ذره چــــون آفــــتــــاب را بــــیـــنـــددر هــوایــش ز رقــص نــنــشـــیــنــد
در رگـش چـون نـمـانـد خـون بــرجــاســســت شــد، انــدر اوفــتــاد ز پــا
بـر گذرگـاه دوسـت بـر خـون خـفـتجـان همی داد و این غزل می گفت:



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.