ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



مثنوی

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 09:39 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, فخرالدین عراقی
عـــاشـــق بــــی قـــرار، از ســـر دردبــه ریـا مــدتــی چــو طــاعــت کــرد
از ریــــا دور بـــــود اخـــــلــــاصـــــشبـــرد ســـوی عــبـــادت خـــاصـــش
بــوی تــحــقـیـق از آن مـجــاز شـنـوددری از عــاشــقــی بــرو بــگــشــود
دایـمـا مـشــتــغــل بــه ذکــر خــداینـه بــه شـه راه داد و نـی بـه گـدای
نه شـنید از کسـی، نه بـا کس گفتدر عــبــادت بــه آشــکــار و نـهـفــت
هـم رعــیـت مــریـد و هـم شــاهـشهــمــه از ســـاکـــنــان درگـــاهــش
شبی، آن مه، چو جمله خلق بـخفتزد در شــیـخ و در جــوابــش گـفـت:
آنکـه معـشـوق تـوسـت؟ گفـت: آریگــر تــو آنــی مــن آن نــیــم، بــاری
زد بــسـی در ولـیـک ســود نـداشـتنـگـشـود و بــر خــودش نـگـذاشــت
شــاه خــوبــان، چــو دیـد آن حــالــتمــتـــاثـــر شــد از چـــنــان حـــالــت
در خـــود از درد عــشـــق دردی دیــدبــاز گــردیــد و جــای مــی نــگــزیـد
چـون کـه در قـصـر خـویش منزل کـردبـــــا هــــزاران هــــزار انـــــده و درد
ســیــنــه پــر ســوز ازو و دل بــریــانجـان بـه دریـا غـریـق و تـن بـه کـران
گـشـت بـیمـار، چـو نـخـورد و نخـفـتدایما بـا خـود این سـخـن می گفت:
طــالـبــم را نـگـر، کـه شــد مـطـلـوبیـا مـحــب مـرا، کـه شــد مـحــبــوب
ای پــدر، بــهـر مـن طـبــیـب مـجـویرو، ز بـیمـار خـویـش دسـت بـشـوی
کــــو نــــدانــــد دوا عــــنــــای مــــراچـــاره مـــردن بــــود بــــلـــای مـــرا
درد دل را مـــجــــو دوا ز طـــبــــیـــببــه نـگـردد، مـگـر بــه بــوی حـبـیـب
چــون کـه درد مـن از طــبــیـب افـزودهــــیـــچ دارو مــــرا نــــدارد ســــود
نــیــســت در دل ز زهــر غــم آن دردکــه بــه تــریــاق دفــع شــایـد کــرد
مــــن خــــود ایــــن درد را دوا دانــــملــیـکــن از شــرم گــفــت نــتــوانــم
چــون بــه یـکـبــارگـی بــرفـت از کـاربــه اتــابــک رســیــد ایــن گــفــتــار
گفـت اتـابـک کـه: محـرم او کیسـت؟باز پرسید ازو به خفیه که: چیست؟
سـر عـنـقـاســت؟ یـا دمـاغ نـهـنـگ؟زیر دریـاسـت؟ یـا بـه هـفـت اورنـگ؟
چـون بـپـرسـید محـرمش، بـه نهفـتراز خـود را، چـنـان کـه بـود، بــگـفـت
عــشــق نـقــلـی و چــاره ســازی اوبــر غــم خــویـش و بــی نــیــازی او
وآنـکـه آن شــب بــرفــت و وا گـردیـدکـه چـه بــی الـتــفـاتــی از وی دیـد
بــه تــنـی خــسـتــه و دلـی پــر غـمهــمــه تـــقــریــر کــرد بـــا مــحــرم
چــون کـه مـحـرم شـنـیـد ازو ایـن رازگــفــت در خـــدمــت اتـــابـــک بـــاز
گفت، اتـابـک چـو این سخن بـشنید:بـــایـــد ایــن درد را دوا طـــلـــبـــیــد
بـــا بـــزرگــان عــهــد او بـــر شــیــخبــه تــضـرع بــخـواسـت از در شـیـخ
تـــا گــشــایــد بـــرو طــریــق وصــولکـــنــد از راه خـــادمــیــش قـــبـــول
زیـن نـمـط پــیـش او بــســی رانـدنـدقــصـــه راز پـــس فـــرو خـــوانــدنــد
رقـــتـــی در مـــیــانـــه پـــیــدا شـــداثــــر عـــشــــق او هـــویـــدا شــــد
شـــیـــخ، از راه حـــق، فـــراغـــت رابــه رضــا گــفــت آن جــمــاعــت را:
ایــن بــنــا بــر مــراد مــن مــنــهــیــدلــــیـــک او را مــــراد او بــــدهـــیـــد
پـــس اتــابـــک گــرفــت او را دســتپـــیــر عــقــد نــکــاح او در بـــســت
پــیــش دخــتــر از آن خــبـــر بــردنــدهـمــدمــش ســاعــتــی بــیـاوردنـد
یـار مــحــبــوب و پــس مـحــب مـریـدچـون کـه در آسـتــان شـیـخ رسـیـد
زد ســرانـگـشــت بــر درش در حــالبــار دادش، کــنـون کــه بــود حــلـال
عــفــت عــشــق و صــدق یـار نــگــرحــســن تــدبــیـر و خــتــم کـار نـگـر
نیست دل را، به هیچ نوع، از دوستآن صــفـا کـز مـعــامـلـات نـکـوســت
چــون کــه بــنـیـاد را بــر اصــل نـهـادبــــر دل خــــود در مـــراد گـــشــــاد
عـشـق او را چــو خــانـه روشـن کـردخــانــدانــش جـــهــان مــزیــن کــرد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.