| زاهــدی را گــفـــت یــاری در عـــمــل | کـم گـری تــا چــشــم را نـایـد خــلـل |
| گـفـت زاهد از دو بـیرون نـیسـت حـال | چـشـم بــیـنـد یـا نـبــیـنـد آن جــمـال |
| گر بـبـیند نور حـق خـود چـه غمسـت | در وصـال حـق دو دیده چـه کـمـسـت |
| ور نــخــواهــد دیــد حــق را گــو بـــرو | این چـنین چـشـم شـقی گو کور شو |
| غم مخور از دیده کان عیسی تراست | چپ مرو تا بـخشدت دو چشم راست |
| عـیـسـی روح تــو بــا تـو حـاضـرسـت | نصرت از وی خواه کو خوش ناصرست |
| لــیــک بــیـگــار تــن پــر اســتــخــوان | بــر دل عـیـســی مـنـه تــو هـر زمـان |
| هـمـچــو آن ابــلـه کـه انـدر داسـتــان | ذکـــر او کـــردیــم بـــهـــر راســـتـــان |
| زنـدگــی تــن مـجــو از عــیـســی ات | کـام فـرعـونی مـخـواه از مـوسـی ات |
| بـر دل خـود کـم نـه انـدیـشـه مـعـاش | عـیـش کـم نـایـد تـو بــر درگـاه بــاش |
| ایــــن بــــدن خــــرگــــاه آمــــد روح را | یــا مــثــال کــشــتـــیــی مــر نــوح را |
| تـرک چـون بــاشـد بــیـابــد خـرگـهـی | خـاصـه چــون بــاشـد عـزیـز درگـهـی |