ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



دوم

RSS
تغییر یافته در 2011/07/27 03:20 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, مولوی
مـــاه رمـــضــــان آمـــد ای یـــار قـــمـــر ســــیـــمـــابـــربــنــد ســر ســفــره بــگــشــای ره بـــالــا
ای یــاوه هــر جـــایــی وقـــتـــســـت کــه بـــازآیــیبـنـگـر سـوی حـلـوایـی تـا کـی طـلـبـی حـلـوا
یـک دیــدن حــلــوایـی زانــســان کــنــدت شــیــریـنکـه شـهـد تـرا گـویـد: « خـاک تـوم ای مـولـا »
مـرغـت ز خـور و هـیـضـه مـانـده سـت در این بـیضـهبــیـرون شـو ازیـن بــیـضـه تـا بــاز شـود پــرهـا
بـــر یــاد لــب دلــبـــر خــشــکــســت لــب مــهــتــرخـوش بـا شـکـم خـالـی می نالـد چـون سـرنا
خــالـی شــو و خــالـی بــه لــب بــر لــب نـابــی نـهچـون نی زدمش پـر شـو وانگاه شـکـر می خـا
بـــادی کــه زنــد بــر نــی قــنــدســت درو مــضــمــروان مـریـم نـی زان دم حــامـل شــده حــلــویـا
گــر تـــوبـــه ز نــان کــردی آخـــر چـــه زیــان کــردیکــو ســفــره نــان افــزا کــو دلــبــر جــان افــزا
از درد بـــه صــاف آیــیــم وز صــاف بـــه قــاف آیــیــمکـز قـاف صـیام ای جـان عـصـفـور شـود عـنـقـا
صـــفـــرای صـــیــام ارچـــه ســـودای ســـر افــزایــدلــیـکــن ز چــنـیـن ســودا یـابــنــد یـد بــیـضــا
هــر ســال نــه جــوهــا را مــی پـــاک کــنــد از گــلتــا آب روان گــردد تــا کــشــت شــود خــضــرا
بــر جــوی کــنــان تــو هــم ایــثــار کــن ایــن نــان راتـــا آب حـــیــات آیــد تـــا زنـــده شـــود اجـــزا
ســرنــامــه تــو مــاهــا هــفــتـــاد و دو دفــتــر شــدوان زهـره حـاسـد را هـفـتـاد و دو دف تـر شـد
ای مــســتــمــع ایـن دم را غــریــدن ســیــلــی دانمـی غـرد و مـی خـوانـد جـان را بــسـوی دریـا
بـــســـتـــیــم در دوزخ یـــعـــنـــی طـــمـــع خـــوردنبــگـشــای در جــنـت یـعــنـی کـه دل روشــن
بـس خـدمـت خـیـر کـردی بـس کـاه و جـوش بــردیدر خـدمـت عـیـسـی هـم بــایـد مـددی کـردن
گــر خــر نــبـــدی آخــر کــی مــســکــن مــا بـــودیگـردون کــشــدی مـا را بــر دیـده و بــر گـردون
آن گـــنـــده بــــغـــل مـــا را ســـر زیـــر بـــغـــل داردکــیــنــه بــکــشــیــم آخــر زان کــوردل کــودن
تـا سـفـره و نـان بــیـنـی کـی جـان و جـهـان بـیـنـیرو جـان و جـهـان را جـو ای جـان و جـهـان مـن
اینـهـا همـه رفـت ای جـان بـنـگـر سـوی مـحـتـاجـانبـی بـرگ شـدیم آخـر چـون گـل زدی و بـهمـن
ســیــریــم ازیــن خــرمــن زیــن گــنــدم و زیــن ارزنبـی سـنـبـلـه و مـیزان ای مـاه تـو کـن خـرمـن
مــایــیــم چـــو فــراشـــان بـــگــرفــتـــه طــنــاب دلتـا خـیمه زنیم امشب بـر نرگس و بـر سوسـن
تـــا چـــنــد ازیــن کــو کــو چــون فــاخــتـــه ره جـــومـی درد ایـن عـالـم از شـاهـد سـیـمـیـن تــن
هـر شــاهــد چــون مــاهـی ره زن شــده بــر راهـیهر یک چـو شهنشاهی هر یک ز دگر احـسـن
جان بخش و مترس ای جان بر بخل مچفس ای جانمـصــبــاح فـزون ســوزی افـزون دهـدت روغــن
شـاهـی و مـعـالـی جــو خــوش لـســت ابــالـی گـواز شــیـر بــگــیـر ایـن خــو مــردی نـه آخــر زن
پـــا در ره پـــرخـــون نــه رخ بـــر رخ مـــجـــنـــون نــهشـمـشـیر وغـا بـرکـش کـمیخـت اسـد بـرکـن
ای مــطــرب طــوطــی خــو تــرجــیــع ســوم بــرگــوتــــا روح روان گــــردد چــــون آب روان در جــــو
ای عــیـســی بــگــذشــتــه خــوش از فــلـک آتــشاز چــرخ فـرو کـن سـر مـا را سـوی بــالـا کـش
بـــا خـــاک یــکــی بـــودم ز اقــدام هــمــی ســودمچـون یک صـفـتـم دادی شـد خـاک مرا مفـرش
یک سـرمه کـشـیدسـتـی جـان را تـو درین پـسـتـیکش چشم چو دریا شد هرچند که بود اخفش
بــی مـســتــی آن ســاغـر مـسـتــسـت دل و لـاغـربـی سـرمه آن قـیصـر هر چـشـم بـود اعـمـش
در بـــیــشـــه شـــیــران رو تـــا صــیــد کــنــی آهــودر مجـلس سـلطـان رو وز بـاده سـلطان چـش
هــر ســـوی یــکـــی ســـاقـــی بـــا بـــاده راواقـــیهر گوشـه یکی مطرب شـیرین ذقن و مه وش
از یـار هـمـی پــرســی کــه عــیـدی و یـا عــرســییــارب ز کــجــا داری ایـن دبــدبــه و ایـن کــش
در شــش جــهـت عــالــم آن شــیـر کــجــا گــنـجــدآن پـنـجـه شـیـرانـه بــیـرون بــود از هـر شـش
خــورشــیـد بــســوزانـد مــه نـیـز کــنـد خــشــکــیاز وش عـلـیهـم دان این شـعـشـعـه و این رش
نـــوری کـــه ذوق او جـــان مـــســـت ابــــد مـــانـــدانــدر نــرســـد وا خـــورشــیــد تـــو در گــردش
چــون غـرقـم چــون گـویـم اکـنـون صـفـت جــیـحــونتا بـود سرم بـیرون می گفت لبـم خوش خوش
تــا تــو نـشــوی مـاهـی ایـن شــط نـکــنـد غــرقــتجـز گـلـبـن اخـضـر را ره نیسـت درین مـرعـش
شـرحـی کـه بــگـفـت ایـن را آن خـسـرو بـی هـمـتـاچـون گویی و چـون جـویی لا یکتـب و لا ینقش
آن دل کــه تـــرا دارد هــســت از دو جـــهــان افــزونهم لـیلـی و هم مـجـنون بـاشـنـد ازو مـجـنون



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.