ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



پنجم

RSS
تغییر یافته در 2011/07/27 03:21 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, مولوی
آنـــچ دیــدی تـــو ز درد دلـــم افـــزود بـــیــاای صـــنـــم زود بــــیـــا زود بـــیـــا زود بـــیـــا
سـود و سـرمایه من گـر رود بـاکـی نیسـتای تــو عـمـر مـن و ســرمـایـه هـر سـود بــیـا
مـونـس جـان و دلـم بـی رخ تـو صـبـری بـودآتــشــت صــبــر و قــرارم هـمــه بــربــود بــیـا
غرض از هجـر گرت شادی دشمن بـودستدشـمـنـم شـاد شـد و سـخـت بـیـاسـود بـیـا
گوهر هردو جـهان! گرچه چـنین سنگ دلیآب رحــمـت ز دل سـنـگ چــو بــگـشـود بــیـا
نالـهای دل و جـان را جـز تـو مـحـرم نیسـتای دلـم چــون کـه و کـه را تــو چــو داود بــیـا
شـمس تـبـریز! مگـو هجـر قـضـای ازلـسـتکـانـچ خـواهـی تـو قـضـا نـیـز هـمـان بـود بـیـا
شـمس تـبـریز! که جـان طـال بـقـای تـو زندمـــاه دراعـــه خـــود چـــاک بـــرای تـــو زنـــد
رحـم عـشـق چـو ویـی را نـبــود هـیـچ رفـوصـبـر کـن هـیـچ مـگـو هـیـچ مـگـو هـیچ مـگـو
طلب خـانه وی کن که همه عشق دروستمـی دو امــروز بــریـن دربــدر و کــوی بــه کــو
ای بـسـا شـیـر کـه آمـوخـتـیـش بــز بــازیسـوی بــازار کـه بــرجـه هـلـه زیـرک هـلـه زو
آب خـوبـی هـمـه در جـوی تـو آنـگـه گـوییبــر در خـانـه مـا تــخـتــه مـنـه جــامـه مـشـو
ســیـاهــی غــم ار شــاد شــوم مــعــذورمکـه بـبـردسـت از آن زلـف سـیـه یـک سـر مـو
روبــرو مـی نـگــرم وقــت مـلـامـت بــعــذولکـه دران خـال نـگـر یـک نـظـر ای جــان عـمـو
شمس تبـریز! چو در جوی تو غوطی خوردمجـامه گم کردم و خود نیست نشان از لب جو
شمس تبریز که زو جان و جهان شادانستآنــک دارد طــرفــی از غــم او شــاد آنــســت
ز اول روز کـه مـخــمـوری مـسـتــان بــاشـدسـاغـر عـشـق مـرا بــر سـر دسـتـان بــاشـد
از پــگـه پــیـش رخ خـوب تـو رقـاص شـدیـماین چـنـین عـادت خـورشـید پـرسـتـان بـاشـد
لــولـی دیـده بــران زلــف رســن مـی بــازدزانـک جـانـبــازی ازان روی بـس آسـان بـاشـد
شـکـر تـو مـن ز چـه رو از بـن دنـدان نـکـنـمکــز لــب تــو شــکــرم در بــن دنـدان بــاشــد
ای عجـب آن لب او تـا چـه دهد در دم صلحچونک در خشم کمین بـخشش او جان بـاشد
عــدد ریــگ بــیــابـــان اگــرم بــاشــد جــانبــدهـم گـر بـدهـی بـوسـه چـه ارزان بــاشـد
شمس تـبـریز! بـجـز عشق ز من هیچ مجـوزان کسی داد سخن جو که سخن دان باشد
شـمـس تـبـریز چـو مـیخـانـه جـان بـاز کـنـدهـر یـکــی را بــدهـد بــاده و جــانــبــاز کــنــد
ای غـم آخـر عـلـف دود تـو کـم نـیسـت بـروعـاشـقـانـیم کـه مـا را سـر غـم نـیـسـت بـرو
غـم و انـدیشـه! بـرو روزی خـود بـیـرون جـوروزی مـا بــجــز از لـطـف و کـرم نـیـسـت بــرو
شــادی هـردو جــهـان! در دل عـشــاق ازلدرمیا کـین سـر حـد جـای تـو هم نیسـت بـرو
خـفتـه ایم از خـود و بـیخـود شده دیوانه ازودان کـه بـر خـفـتـه و دیوانـه قـلـم نیسـت بـرو
ای غـم ار دم دهـی از مـصـلـحــت آخـر کـاردل پــر آتــش مــا قــابــل دم نــیــســت بـــرو
عـلـف غـم بـه یقـین عـالم هسـتـی بـاشـدجـای آسـایش مـا جـز کـه عـدم نـیـسـت بـرو
شـمس تـبـریز اگر بـی کس و مفـرد بـاشـدآفـتـابـسـت ورا خـیـل و حـشـم نـیـسـت بــرو
شمس تـبـریز! تو جانی و همه خلق تن اندپـیـش جـان و تـن تـو صـورت تـنـهـا چـه تـنـنـد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.