ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



دوازدهم

RSS
تغییر یافته در 2011/07/27 03:22 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, مولوی
زان بـــاده صــوفــی بــود از جــام، مــجــردکـز غـایـت مـسـتـی ز کـفـش جـام بــیـفـتـد
در حـالت مستـی چـو دل و هوش نگنجـیدپـس نیسـت عـجـیب گر قـدح و جـام نگنجـد
اول ســبــقــت بــود « الــف هـیـچ نـدارد »زان پــیـش رو افــتــاد و ســپــهــدار و مؤیــد
« حـی » نـیز اگـر هیچ نـدارد، چـو الـف نیزدر صـورت جــیـم آمـد، و جـیـمـسـت مـقـیـد
مـیم از الـف و هـاسـت مـرکـب بـنـبـشـتـنتــرکـیـب بــود عــلـت بــر هـســتــی مـفــرد
پـس بـزم رسول آمد بـی ساغر و بـی جامتـا جـمـع بـه خـود بـاشـد هـسـتـی مـحـمـد
بـام فـلـک از اسـتـن و دیوار چـو تـنـهاسـتهــر بـــام درافــتـــاده و آن بـــام مــشـــبـــد
بـالـاتـر ازین چـرخ کـهن عـالـم لـطـفـیسـتکـــارواح در آ، نــاحـــیــه مــانــنــد، مــجـــدد
عریان شـده بـر لب این جـوی، پـی غسـلنـی جــوی نـمــایـد بــه نـظــر صــرح مـمــرد
آن دیـو و پــری سـاخــتــه از پــی تــغـلـیـطتــا شــیـشــه نـمـایـد بــه نـظـر آب مـســرد
از مــکــر گــریــزان شـــو و در وکــر رضــا روتـــا زنــده شــوی فــارغ از انــفــاس مــعــدد
تـرجیع کنم خواجـه، که این قافیه تـنگستنی، خـود نزنم دم، کـه دم ما همه ننگسـت
مــن دم نـزنـم، لــیـک دم نـحــن نـفــحــنــادر مــن بــدمــد، نــالــه رســد تــا بــه ثــریـا
ایـن نـای تــنـم را چـو بــبــریـد و تــراشـیـداز ســوی نــیــســتـــان عــدم عــز تـــعــالــا
دل یـکـسـر نـی بـود و دهـان یکـسـر دیگـرآن سـر ز لـب عـشـق هـمـی بـود شـکـرخـا
چـون از دم او پـر شـد و از دو لب او مسـتتــنـگ آمــد و مــســتــانـه، بــرآورد عــلــالــا
والـلـه ز مـی آن دو لــب ار کــوه بــنـوشــدچــون ریـگ شــود کــوه، ز آســیـب تــجــلــا
نـی پـرده لـب بــود کـه گـر لـب بــگـشـایـدنـی چــرخ فــلـک مـانـد و نـی زیـر ونـه بــالـا
آواز ده انــدر عـــدم ای نــای و نــظـــر کــنصـد لـیلـی و مجـنون و دو صـد وامق و عـذرا
بـگشـاید هر ذره دهان گوید: « شـابـاش »ونـــدر دل هــر ذره حـــقـــیــر آیــد صـــحـــرا
زود از حـبــش تــن بــسـوی روم جــنـان روتــا بــرکـشــدت قــیـصــر، بــر قــصــر مـعــلـا
اینجـای نه آنجـاسـت کـه اینجـا بـتـوان بـودهی، جای خوشی جوی و درآ در صف هیجا
هین، وقـت جـهادسـت و گـه حـمله مردانصـفـرا مکن و درشـکن از حـمله تـو، صـف را
تــرجــیـع سـوم آمـد و گـفـتــی تــو خــدایـا« بـرگم شده مگری که مرا هست عوضها »
آن مـطـرب خـوش نغـمه شـیرین دهن آمـدجـانها همه مستـند که آن، جـان بـه من آمد
خـندان شـده اشـکـوفـه و گل جـامه دریدهکـز سـوی عـدم ســنـبــلـه و یـاســمـن آمـد
جـانـهـای گـلـسـتــان بــدم دی بــپــریـدنـدهنـگـام بـهاران شـد، و هر جـان بـه تـن آمـد
خـوبــان بــرسـیـدنـد ز بــتــخــانـه غـیـبــیکـوری خــزانـی کـه بــخـو، بــت شـکـن آمـد
چـون صـبـر گـزیدنـد بـدی جـمـلـه درخـتـانآن هجـر چـو چـاهسـت و صبـوری رسن آمد
چـون صـبــر گـزیـد آیـس، آمـد فـرجـش زودچـون خـلـق حـسـن کـرد، نگـار حـسـن آمـد
در عـیـد بــهـار، ابــر بــرافـشــانـد گـلـابــیوان رعــد بـــران اوج هــوا، طـــبـــل زن آمــد
یک بـاغ پـر از شـاهد، نی تـرک و نه رومیکــنـدر حــجــب غــیـب، هـزاران خــتــن آمـد
بس جان که چو یوسف به چه مهلکه افتادپـنداشـت که گم گشت خـود او در وطن آمد
زیـرا کـه ره آب خـضـر مـظـلـم و تــاریـسـتآخـــر ز ره خـــار، گـــل انــدر چـــمـــن آمـــد
خامش کن، اگرچه که غزل اغلب بـاقیستتــا شــاه بــگـویـد، چــو دریـن انـجــمـن آمـد
ای مـاه عـذار من و ای خـوش قـد و قـامتبـرخـیز کـه بـرخـاسـت ز عـشـق تـو قـیامـت



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.