ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در ستایش غیاث الدین محمد میرمیران

RSS
تغییر یافته در 2011/08/15 22:47 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, وحشی بافقی
بــه مـیـدان تــاز و سـر در آتــشـم ده بــاد جــولـان راپــر از دود ســپــنـد جــان مــن کــن دور مـیـدان را
بــزن بــر جــانـم آن تــیـر نـگــاه صــیـد غــافــل کــشکه در شست تـغافل بـود و رنگین داشت پـیکان را
کــمــان نــاز اگــر ایــنــســـت و زور بـــازوی غـــمــزهچـه جـای دل که روزن می کند در سینه سندان را
چـه سـرها کـز بـدن بـیگـانه سـازد خـنـجـر شـوخـیچــه افـتــد آشــنـایـی بــا مـیـانـت طـرف دامـان را
درســتــی در کــدامـیـن کــوی دل مـانـد نـمـی دانـمکـه آن مـژگـان کــج مـی آزمـایـد زخــم چــوگـان را
ســر ســد جــان خــون آلـود بــر نـوک ســنـان گــرددکـند چـشـم تـو چـون تـعـلـیم لـعـب نیزه مژگـان را
ز بـــاران بــهــار حــســن آبــی بـــر گــلــســتــان زنکـه انـدر مـهـر جـان پـر گـل کـنـد دیـوار بـسـتـان را
ز روی خــویـش اگـر نـقـشـی گـذاری بــر درمـشــرقز خـجـلت کس نبـیند بـعد ازین خـورشـید تـابـان را
شـــراب لـــعـــلـــی رنـــگ رخــــت در ســــاغـــر اولکـبــاب خــام ســوز روی آتــش مـی کـنـد جــان را
مـگـر نار خـلـیل اسـت آن رخ رخـشـان تـعـالـی الـلـهکه در بـار اسـت اندر هر شرارش سد گلسـتـان را
چه استیلای حسن است این بـمیرم پـیش بـیدادشکـه از لـب بــازگـردانـد بــه دل فــریـاد و افــغــان را
تــبــسـم خـونـبــهـا مـی آورد گـو غـمـزه خـنـجــر زنکــه هــمــره کــرده مــی آرد نــگــاه درد درمــان را
چــه خــوبــی الـه الـه در خــور آنـی کـه تــا بــاشـیروی انـدر عــنـان بــخــت فـرمـان بــخــش دوران را
شـــه والــا گــهــر بـــحـــر کــرم شـــهــزاده اعــظــمکـه مـثـلـش گـوهـری پـیدا نـشـد دریای امـکـان را
بــلــنــد اقــبـــال فــرخ فــر خــلــیــل الــلــه دریــا دلکــه در تــاج اقــبــال اســت ذاتــش مــیـرمـیـران را
پــدر گـو کــج بــنـه تــاج مـرصــع کــایـن در شــاهـیچـو بــر تــاجــی نـشـیـنـد بــر فـروزد چـار ارکـان را
ز صـلـب بـحـر ایـن در کـوچـو زد یـک جـنـبـش مـوجـهتوان دادن به هر یک قطره اش سد غوطه عمان را
غــیـاث الــدیـن مــحــمـد آنـکــه جــود بــاد دســت اوبــه ذلـت خــانـه مـوری نـهـد تــخـت سـلـیـمـان را
نــمـــک ســـالـــم بـــرون آیــد ز آب و مــوم از آتـــشچـو کار افـتـد بـه حـفـظ کامل او کسـر و نقصـان را
بـه دسـت عـالم افتـاده اسـت از او سـررشـتـه کاریکه شـبـها پـاس دارد گرگ دوک و پـشم چـوپـان را
نـکــردی بــی اجــازت ســیـل ســر در خــانـه مــوریخــواص عــدل او هـمــراه اگــر مــی بــود بــاران را
بــجـز نـرگـس کـه بــاد صـبــح از و شـبــنـم فـرو ریـزدنـدیـده کـس بــه عـهـد خــرم او چــشـم گـریـان را
بـه عـهـد ضـبـط حـفـظـش حـامـلـان طـبـع انـسـانـیبـه مـخـزون ضـمـایـر پـاسـبـان سـازنـد نـسـیـان را
اگـــر شـــبـــه درر بــــاری نـــبـــودی درگـــه بــــارشسـر انـدر دیـده خـورشـیـد بــودی چــوب دربــان را
اگــر مــی بـــود حـــفــظ او حـــصـــار عــصــمــت آدمنـبــودی رخــنـه آمـد شـدن وســواس شـیـطـان را
مــگــر کــش آز را ســر پــر کــنــد از پــنــبــه مــرهـمچـو گوهر بـار سـازد بـحـر طـبـعش ابـر احـسـان را
عـجـب بـحـری که چـون در جـنبـش آرد بـاد اجـلالشکند خـلخـال سـاق عـرش موج شـوکـت و شـان را
چـنـیـن بـحـری بــبــایـد تـا صـدف رخـشـان دری زایـدکـه آب او سـیـاهـی شـویـد از رخــســار کـیـوان را
نـه رخـشـان در ، سـهیلـی در سـپـهر جـان فـروزنـدهکـه رنـگ و روی آن آتــش زنـد لـعـل بــدخـشـان را
ســوار عــرصــه دولــت کــه در جـــولــان اقــبـــالــشنـبــاشـد راه جــز در چـشـم اخـتــر پــای یـکـران را
جــنـاب عــالــی جــودش بــلــنـد افــتــاده تــا حــدیکـه آنـجـا کـس بـه سـقـایی نـدارد ابـر نـیـسـان را
بـه جـای دانه در هر رشـتـه سـد گوهر کشد خـوشهز آب جـود اگر یک رشحـه بـخـشد کشت دهقان را
اگــر ایــنــســت جـــذب هــمــت امــیــد بـــخـــش اوبـه زور دسـت جـود از کوه بـیرون می کشد کان را
بــرآوردی ز تــوفــان دود بــا یــک شــعــلــه قــهــرشتــنـوری کـو بــه عــهـد نـوح شــد فـواره تــوفـان را
عــدو دارد ز خـــوف آن حـــســـام مــرگ خـــاصــیــتهمان تـبـلرزه که اندر بـرف بـاشد شخص عریان را
زهــی جــایــی رســیــده پــایــه قــدر تــو کــز عــزتبــود کـحـل الـجـواهـر خـاک پـایـت عـیـن اعـیـان را
بــه یـک تــک درنـوردد تــوســن عـزم تــو صـحــرایـیکـه در گام نخـسـتـش ره شـود کـم حـد و پـایان را
اگـــر عـــزمــت ز پـــای مــور بـــنــد عـــجـــز بـــرداردبـه گامی طی کند گر قطـع خـواهد سـد بـیابـان را
چـو از حـبـس رحـم بـیرون نـهد پـا طـفـل بـدخـواهـتنـبـینـد هـیچ جـا بـیش از زمـین و سـقـف زنـدان را
پــی زخــم آزمــایـی ســیـنــه خــصــم تــو را جــویـدنـهد چـون مـرگ بـر نـوک سـنـان فـتـنه سـوهان را
بــرای دار عــبــرت نـخــل عــمــر دشــمــنـت جــویـداجـــل چـــون آزمـــایــد اره هــای تـــیــز دنـــدان را
کــنــد کــاه ســبـــک در وزن بـــا کــوه گــران دعــویاگـر از عـدل و انـصـاف تــو بــاشــد کـفـه مـیـزان را
ز بـیـم آنـکـه جـودت قـفـلـش از گـنـجـینـه نـگـشـایـدکــلــیـد گــنــج انــدر زیـر دنــدانـســت ثــعــبــان را
چنان پیشش کشی کش بشکند سد جای پیشانیکـنی چـون بـر میان کـوه محـکـم دسـت فـرمـان را
سخندان داورا وحـشی که خـضر طبـع جـانبـخـششز رشــک خــامـه دارد در ســیـاهـی آب حــیـوان را
فــکــنـده کــشــتــیـش در قــلــزم فــیـض ثــنـای تــوکـه سـازد مـوجـه او کـان گـوهـر جـیـب و دامـان را
چـه گـوهـرهـا کـه گـردون را اگـر درجـی ازیـن بــودیمـرصـع ســاخــتــی تــاج زر خــورشــیـد تــابــان را
ســـزد در مــوقــف ایــثـــار او درهــای پـــر قــیــمــتاگـر لـطـف تـو در زر گـیـرد ایـن طـبــع درافـشـان را
الـا تــا عـاشــق و مـعـشـوق در هـر گـفـتــن و دیـدنکـنـد خـاطـرنـشـان خـویش سـد لـطـف نـمـایـان را
سـپـهرت عـاشـقی بـادا که گر چـشـمت بـر او افـتـدنویسـد در حـسـاب خـویشتـن سـد لطف پـنهان را



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.