بسم الله الرحمن الرحیم

اصلاح شده در 2011/07/31 09:06 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: شعر کهن, شیخ بهایی

ای مـــــرکـــــز دایـــــره امـــــکــــــانوی زبــــده عـــالـــم کـــون و مـــکـــان
تــــو شـــاه جـــواهـــر نـــاســـوتـــیخـــورشـــیــد مــظـــاهــر لـــاهــوتـــی
تـــا کــی ز عــلــایــق جــســمــانــیدر چـــاه طـــبـــیــعـــت تـــن مــانــی؟
تـــا چــنــد، بـــه تـــربـــیــت بـــدنــیقـــانـــع بــــه خــــزف ز در عــــدنـــی؟
صـد مـلـک ز بــهـر تـو چـشـم بــه راهای یـوسـف مـصـری، بــه در آی از چـاه
تــــا والـــی مـــصـــر وجــــود شـــویســـلــطــان ســـریــر شــهــود شــوی
در روز الــســـت، بـــلــی گــفـــتـــیامــروز، بـــه بـــســتـــر لــا خــفــتـــی
تـــا کــی ز مــعـــارف عـــقـــلــی دوربــه ز خــارف عــالــم حــس، مــغــرور؟
از مـــوطــــن اصــــل، نـــیـــاری یـــادپــیـوسـتــه، بــه لـهـو و لـعـب دلـشـاد
نـــــه اشــــــک روان، نـــــه رخ زردیالـــلــه الـــلــه، تـــو چـــه بـــی دردی!
یک دم، به خود آی و ببین چه کسیبه چه دل بسته ای، به که همنفسی
زیـــن خـــواب گـــران، بـــردار ســـریبـــرگــیــر ز عــالــم اولــیــن، خــبـــری