قاعده در بیان سیر نزول و مراتب صعود آدمی

اصلاح شده در 2011/07/31 05:49 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: شبستری, شعر کهن

بدان اول که تا چون گشت موجودکـز او انـســان کــامـل گـشــت مـولـود
در اطــوار جـــمــادی بـــود پـــیــداپـــس از روح اضـــافــی گــشـــت دانــا
پـس آنگه جنبـشی کرد او ز قدرتپــس از وی شـد ز حـق صـاحـب ارادت
بـه طفلی کرد بـاز احـساس عالمدر او بــالـفـعـل شــد وســواس عــالـم
چـو جـزویـات شـد بــر وی مـرتــببــــه کـــلـــیـــات ره بــــرد از مـــرکـــب
غضـب شـد اندر او پـیدا و شـهوتوز ایشان خاست بخل و حرص و نخوت
بـه فـعـل آمـد صـفـتـهـای ذمـیمـهبـــتـــر شــد از دد و دیــو و بـــهــیــمــه
تـنـزل را بــود ایـن نـقـطـه اسـفـلکـه شــد بــا نـقـطــه وحــدت مـقـابــل
شـد از افـعـال کـثـرت بـی نـهـایتمـقـابــل گـشــت از ایـن رو بــا بــدایـت
اگــر گــردد مــقــیـد انــدر ایـن دامبــه گــمـراهـی بــود کــمــتــر ز انـعــام
وگــر نـوری رســد از عــالـم جــانز فـیـض جــذبــه یـا از عــکـس بــرهـان
دلـش بـا لـطـف حـق همـراز گـردداز آن راهـــی کــــه آمـــد بــــاز گــــردد
ز جــذبــه یـا ز بــرهـان حـقـیـقـیرهــی یــابــد بــه ایـمــان حــقــیــقــی
کـند یک رجـعـت از سـجـین فـجـاررخ آرد ســــوی عــــلــــیـــیــــن ابــــرار
بــه تـوبـه مـتـصـف گـردد در آن دمشــــود در اصــــطــــفـــی ز اولـــاد آدم
ز افــعــال نـکـوهـیـده شــود پــاکچــو ادریــس نــبـــی آیــد بـــر افــلــاک
چـو یـابــد از صـفـات بــد نـجـاتــیشـود چـون نـوح از آن صـاحـب ثـبــاتـی
نـمــانــد قــدرت جــزویـش در کــلخــلـیـل آســا شــود صــاحــب تــوکــل
ارادت بــا رضـای حــق شــود ضـمرود چــون مـوســی انـدر بــاب اعـظــم
ز عـلـم خـویـشـتـن یـابــد رهـائیچــو عـیـســای نـبــی گـردد ســمـائی
دهد یکـبـاره هسـتـی را بـه تـاراجدرآیــد از پـــی احـــمـــد بـــه مــعـــراج
رسـد چــون نـقـطـه آخــر بــه اولدر آنـجــا نـه مـلـک گـنـجـد نـه مـرسـل