حکایت چاکری که از دست شاه میوه تلخی را با رغبت خورد

اصلاح شده در 2011/07/31 08:37 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: عطار نیشابوری

پــادشــاهـی بــود نـیـکـو شـیـوه ایچـــــــاکـــــــری را داد روزی مــــــیــــــوه ای
میوه او خـوش همی خـورد آن غـلـامگـفـتــیـی خــوشــتــر نـخــورد او زان طــعـام
از خوشی کان چاکرش می خورد آنپــــــــادشــــــــا را آرزو مـــــــی کــــــــرد آن
گـفـت یک نـیمـه بـمـن ده ای غـلـامزانک بس خوش می خوری این خوش طعام
داد شـه را میوه و شه چـون چـشیدتـــلـــخ بـــود،ابـــرو از آن درهــم کـــشـــیــد
گفت هرگز ای غلام این خـود که کردوین چـنـین تـلـخـی چـنـان شـیرین کـه کـرد
آن رهی بـا شـاه گـفـت ای شـهـریارچــون ز دســتــت تــحــفـه دیـدم صــد هـزار
گــر ز دســتــت تــلـخ آمـد مـیـوه ایبــــــازدادن را نــــــدانــــــم شــــــیـــــوه ای
چون ز دستـت هر دمم گنجـی رسدکــی بــه یـک تــلــخــی مـرا رنـجــی رســد
چـون شدم در زیر محـنت پـسـت تـوکــی مــرا تـــلــخـــی کــنــد از دســـت تـــو
گــر تــرا در راه او رنــجــســت بـــستـو یقـین مـی دان کـن آن گـنـج اسـت بـس
کار او بـس پشت و روی افتاده استچـون کـنـی تـو، چـون چـنـین بـنـهاده اسـت
پـخـتـگـان چـون سـر بـه راه آورده اندلــقــمــه بـــی خـــون دل کــی خــورده انــد
تـا کـه بـر نان و نمک بـنشـسـتـه اندبــی جــگــر نـان تــهـی نـشــکــســتــه انـد