گفتار مردی صوفی از روزگار خود

اصلاح شده در 2011/07/31 08:37 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: عطار نیشابوری

صــوفــیـی را گــفــت مــردی نـامــدارکــای اخــی چــون مـی گـذاری روزگــار
گــفــت مـن در گــلـخــنـی ام مـانـدهخــشــک لــب ، تــر دامـنـی ام مــانـده
گـرده نـشــکــســتــم انـدر گـلـخــنـمتــا کــه نـشــکــســتــنـد آنـجــا گـردنـم
گر تـو در عـالم خـوشـی جـویی دمیخــفــتــه یـا بــاز مــی گــویـی هــمــی
گر خوشی جـویی، در آن کن احـتـیاطتــا رســی مــردانــه زان ســوی صــراط
خوش دلی در کوی عالم روی نیستزانک رسم خوش دلی یک موی نیست
نفس هست اینجا که چون آتـش بـوددر زمــانــه کــو دلــی تـــا خــوش بـــود
گـر چــو پــرگـاری بــگـردی در جــهـاندل خـوشی یک نقطه کس ندهدنشـان