حکایت محتسبی که مستی را میزد و گفتار آن مست

اصلاح شده در 2011/07/31 08:40 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: عطار نیشابوری

محتـسب آن مرد را می زد بـه زورمست گفت ای محتسب کم کن تو شور
زانـک کـز نـام حـرام ایـن جــایـگـاهمـــســـتـــی آوردی و افـــکـــنـــدی ز راه
بـودیی تـو مست تـر از من بـسیلـیـک آن مـسـتـی نـمـی بــیـنـد کـسـی
در جـفـای مـن مـرو زین بـیش نـیزداد بــســتــان انــدکــی از خــویـش نــیـز
***
دیگری گفتش که ای سرهنگ راهزو چــه خــواهـم گـر رســم آن جــایـگــاه
چون شود بـر من جهان روشن ازومــی نــدانــم تــا چــه خــواهــم مــن ازو
از نـکــوتــر چــیـز اگــر آگــاهـمــیچــون رسـیـدم مـن بــدو، آن خــواهـمـی
***
گـفـت ای جــاهـل نـه ای آگـاه ازوزو کــه چــیــزی خــواهــد، او را خــواه ازو
مرد را درخـواسـت آگاهی بـهستکو زهر چـیزی که می خـواهی بـه است
در هـمـه عــالــم گــر آگــاهـی ازوزو چــه بـــه دانــی کــه آن خــواهــی ازو
هـرک در خــلـوت ســرای او شـودذره ذره آشــــــــــنـــــــــای او شـــــــــود
هـرک بـویـی یـافـت از خـاک درشکــــی بــــر شــــوت بــــازگـــردد از درش