حکایت محمود و مردی خاک بیز

اصلاح شده در 2011/07/31 08:41 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: عطار نیشابوری

یک شبـی محمود می شد بـی سپاهخــاک بــیـزی دیـد ســر بــر خــاک راه
کرده بـد هر جـای کوهی خـاک بـیششـاه چـون آن دیـد، بـازو بـنـد خـویـش
در مـــیــان کـــوه خـــاک او فـــکـــنــدپـس بـرانـد آنگـاه چـون بـادی سـمـنـد
پــس دگــر شــب بــاز آمـد شــهـریـاردیـد او را هـمـچــنـیـن مـشــغــول کـار
گـفـتــش آخــر آنـچ دوش آن یـافـتــیده خـــراج عـــالــم آســـان یــافــتـــی
همچـنان بـس خاک می بـیزی تـو بـازپـادشـاهی کـن کـه گشـتـی بـی نیاز
خــاک بــیـزش گـفـت آن زیـن یـافـتــمآن چـنـان گـنـجـی نـهـان زیـن یـافـتـم
چــون ازیـن در دولـتــم شــد آشــکــارتــا کـه جــان دارم مـرا ایـنـســت کــار
مــرد ایـن ره بــاش تــا بــگــشــایــدتســر مــتـــاب از راه تـــا بـــنــمــایــدت
بسته جز دو چشم تو پیوسته نیستتو طلب کن زانک این در بسته نیست