حکایت مجنون که پوست پوشید و با گوسفندان به کوی لیلی رفت

اصلاح شده در 2011/07/31 08:41 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: عطار نیشابوری

اهـل لــیـلــی نـیـز مــجــنـون را دمــیدر قــبـــیــلــه ره نــدادنــدی هــمــی
داشت چـوپـانی در آن صحـرا نشسـتپـوسـتـی بـسـتـد ازو مجـنون مسـت
سـرنگون شـد، پـوسـت اندر سـرفـکندخـویشـتـن را کرد همچـون گوسـفـند
آن شــبـــان را گــفــت بــهــر کــردگــاردر مــیــان گـــوســـفـــنــدانــم گـــذار
سـوی لـیـلـی ران رمـه، مـن در مـیـانتــا بــیـابــم بــوی لــیـلــی یـک زمـان
تـا نـهـان از دوسـت، زیـر پــوسـت مـنبـهره گـیرم سـاعـتـی از دوسـت مـن
گــر تــرا یـک دم چــنـیـن دردیـســتــیدر بــن هـر مــوی تــو مــردیـســتــی
ای دریـــغــــا درد مــــردانـــت نـــبــــودروزی مــــردان مـــیـــدانـــت نـــبــــود
عـاقـبـت مجـنون چـو زیر پـوسـت شـددر رمـه پـنهان بـه کـوی دوسـت شـد
خوش خوشی برخاست اول جوش ازوپـس بـه آخـر گـشـت زایـل هـوش ازو
چـون درآمد عشق و آب از سـرگذشتبـرگرفتش آن شبـان بـردش به دشت
آب زد بــــر روی آن مـــســـت خــــرابتــا دمـی بــنـشـسـت آن آتــش ز آب
بـعـد از آن، روزی مگـر مـجـنون مسـتکرد بـا قـومی بـه صـحـرا درنشـسـت
یک تـن از قومش بـه مجـنون گفـت بـازسـر بــرهـنـه مـانـده ای ای سـرفـراز
جـامه ای کان دوسـت تـر داری و بـسگـر بــگـویـی مـن بــیـارم ایـن نـفــس
گفت هرجـامه سـزای دوسـت نیسـتهیچ جـامه بـهتـرم از پـوسـت نیست
پــوســتــی خــواهـم از آن گـوســفـنـدچـشـم بـد را نیز مـی سـوزم سـپـند
اطلس و اکسـون مجـنون پـوسـتـسـتپوست خواهد هرک لیلی دوستست
بــرده ام در پـوسـت بـوی دوسـت مـنکی ستـانم جـامه ای جز پـوست من
دل خـبـر از پـوسـت یافـت از دوسـتـیچــون نـدارم مـغــز بــاری پــوســتــی
عـشــق بــایـد کـز خــرد بــســتــانـدتپـــس صــفــات تــو بـــدل گــردانــدت
کـمـتــریـن چــیـزیـت در مـحــو صـفـاتبــخـشـش جـانـسـت و تـرک تـرهـات
پــای درنــه گــر ســرافــرازی چــنــیـنزانک بـازی نیسـت جـان بـازی چـنین