حکایت

اصلاح شده در 2011/07/31 09:38 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: شعر کهن, فخرالدین عراقی

بـــود مـــعـــروف زاده ای عـــاقـــلمـســتــعـد و مـحــصـل و فـاضـل
کرده تـحـصیل علم حـکمت و شرعطــالـب اصــل کـار و تــارک فــرع
مـرد ســالـک، جــوان صـاحــب دردرخ سـوی خـانقـاه شـبـلـی کـرد
بــــــــــه ارادت درآمـــــــــد از در اوتــا رهــانــد ز بـــار خــود ســر او
شـیـخ شـبــلـی ز عـالـم تــجــریـدعــشــق فــرمـود اولـا بــه مـریـد
گفتش: اول بـه حسن عاشق شووندر آن عـشـق نیک صـادق شـو
پـس بـیا، چـون صفات شـد حـاصلتــا رســانـم تــو را بــه عـالـم دل
چون مرید آن سخن شنید از شیخاین اشارت به جان خرید از شیخ
امـر شـیـخـش چـو آن چــنـان آمـدبــه خــرابـــات عــاشــقــان آمــد
گـوش کـن تــا:، چــهـا مـقـدر فــرددر کـرامـات شـیـخ تــعـبــیـه کـرد
چــون کــه از خــانـقــه بــرون آمــدبــوی شــوقـش بــه انـدرون آمـد
در گــذرگـه کــســی کــه اول دیـددل بـدو داد و عـشـق او بــخـریـد
حسن او را بـه چشم عشق بـدیدعشـق او بـر وجـود خـویش گزید
زو دمــاغ دلـــش مــعـــطـــر شـــددر دلـش عـشــق او مـقـرر شــد
گــشـــت نــاگــاه از هــوای دلــشبـسـتـه در دام عشق پـای دلش
وان کــه بــربــود نــاگــهـان دل ویبــه خــرابــات رفــت و او در پــی
بــخــرابــات رفــت و ســر بــنــهــادبــا خــرابــاتــیــان خــراب افــتــاد
قـرب سـالی مرید عـاشـق مسـتدر خـرابــات بـود بــاده بـه دسـت
ز آتش عشق دوست می جوشیدبـاده عـشـق او هـمـی نـوشـیـد
چـون خـودی خـودش ز یـاد بــرفـتخـرمنش جـملگی بـه بـاد بـرفت
عــشــق «اویــی » او ازو بـــربـــوداو نه مـعـدوم مـانـد و نه مـوجـود
شیخ شبـلی بـه چـشم حال بـدیدکـه بـه غـایـت رسـیـد کـار مـریـد
از خــرابــاتــیــش طــلــب فــرمــودنـقـد آن عــشــق را عــیـار افـزود
زان مـجــازش حــقــیـقـی بــنـمـودقـفـل غـم از در دلـش بــگـشــود
زان مـیانش بـه خـلـوتـی بـنشـانـدکاندر آن لوح سـر عشق بـخـواند
مـرد عـاشـق چـو پـیر خـلـوت شـداز می مهر مسـت حـضـرت شـد
چـون که در راه عشـق صادق شـدمـقــتــدای هـزار عــاشــق شــد